From the first beat of the heart until the last

It doesnt matter where you begin or end up

Sunset comes whether you like it or not

Take the scenic route unto you destination

Count the joys, happiness, elations

Woes and miseries makes the travel faster

And scenes are a blur and none the clearer.

                              – Book of Counted Bliss and Misery

Ang mga naunang parte ay andito: Anino.

                                                          Anino – 2

                                                         Anino – 3

Ang buong kamaynilaan ay balot na balot ng kadiliman. Dahil sa maulap, walang nagkikislapang mga bituin sa langit. Maging ang mabilog na buwan ay natatabunan ng mga lumulutang na tubig.

Ang kamaynilaan sa kabilang dako ay kumukutitap. Dahil sa mga ilaw. Nagmistulang nagsawa na ang mga bituin sa langit at sinubukang bumaba sa lupa upang dito manirahan.

Sa isang opisina sa isang parte ng maynila, isang lalaki ang hindi mapakaling palakad lakad. Ang kanyang opisina ay halos kalahati ng isang buong palapag ng gusali kung saan ito ay ang pinakamataas. Puno ng mga mamahaling obra ng mga batikang pintor at iskulor. Pinoy, Italiano, Amerikano at ng iba pang lahi. Nagmistula itong museum.

Sa isang bahagi ng opisina, ay mga makabagong kagamitang dulot ng progresibong siyensa. Mga teknolohiyang hindi pa masasapubliko sa susunod na 5 hanggang 10 taon. Ang opisina ay mistulang sangang daan ng nakalipas at ng hinaharap.

Palakad lakad pa rin ang matandang lalaki. Hawak sa kamay ang isang baso ng isang mamahaling alak na galing pa ng Pransya. 1947. Tahimik ang buong opisina. Ang maririnig lamang ay ang yapak ng kanyang sapatos na balat ng bwaya sa makintab na sahig.

Binasag ng ring ng telepono ang katahimikan.

Dagling binaba ng lalaki ang hawak na inumin at sinagot ang telepono.

“Did you find the him?”

Hindi man lang naghello dahil alam na niya kung sino ang mga nasa kabilang linya. Ang linyang ito ay pribado at hindi nakalista sa mga phonebook. Iilan lang ang me alam ng numerong iyon at lahat iyon ay kilala nya.

“Yes sir. We have tracked him down.”

“You got him? Bring him to me.”

“He got away sir.”

“WHAT???!! You Idiot! He knows that we are here now!”

“We managed to shoot him with the tranquilizer. But somehow he still managed to get away”

“IDIOTS!!!!!” at binagsak ng matandang lalaki ang telepono.

Binaling ang atensyon sa basong me lamang alak. Ininom ang natitirang laman nito at saka biglang hinagis ang baso sa pader.

“SHIT!”

Pinuntahan ng matandang lalaki ang isa pang telopono. Inangat ang receiver at nagdial. Merong babeng sumagot sa kabilang linya.

“How long till Mac is ready?”, ang sabi ng lalaki.

“2 days sir.” Ang nakasisigurong sagot ng babae.

At binaba ng lalaki ang telepono. Lumakad papunta sa minibar ng opisina. Nag lagay ng alak sa baso. Hawak ang baso, naglakad patungo sa bintana ng opisina. Pinagmasdan ang madilim na gabi at ang mga nagniningning na “bituin” sa lupa.

“We will get your son. You can’t protect him forever.”

(it was not a typo)

Sana maka develop ako ng game sa FB na papangalanan kong “With MySelf”… tapos makakakita ako ng mga Status na “is playing With Myself”.

Contrary to popular belief, ang mga talangka ang utak tao kaya sila naghihilahan pababa…

Gumagamit siguro si Harold Camping ng On This Day God Wants You To Know Application sa FB.

Kapag ang elevator ay going down, elevator pa rin ba dpat ang tawag? I think i saw a dragonfly but i am not sure….!! Tutubi or not tutubi?

Government Warning: Church is dangerous to your Reproductive Health.

Sadyang mahirap ang magpatawad!…. lalo na kapag tindera ka .

Tuwing maggo-grocery kami sa SM, lagi ako nakakakita ng mga bata ng nakasakay sa mga pushcarts. Gusto ko pagtripan at tanungin sa cashier “Miss, saang aisle po makikita yung mga binebentang bata?”

Reindeer are horny.

I finally got it… why it is so successful… ChickenJoy… ChickEnjoy… Chick Enjoy. “Hi sir, here is your Chick, enjoy!”

Me ubo ako pero gusto ko mag yosi…. sana makaimbento sila ng gamot sa ubo na sinisindihan at niyoyosi.

I’ve been very busy (kunwari) for the past months. I only managed to write 1 post in a span of almost 5 months. Eh dati naman 2 posts kada lingo.  Sana makahiligan ko ulit ang magsulat.

Nga pala, Happy New Year!!! Pasensya na kung medyo late. Ganun talaga eh, huli man daw ang timangkey, matalino pa rin. Bawi na lang ako sa pagbati next na holiday.

Happy Valentines!!!

Ayan, nakabawi na ako.

Nakakabagot din pala kapag naubusan ka ng basura na itatapon sa cyberespasyo. Nag general cleaning kasi sa utak ko last year kaya wala akong maikalat dito sa blog ko. Mararamirami na rin ako naikalat na kalokohan, kabulastugan, kabastusan dito. Nagtayo ng kulto na na me isang taon na mahigit ngunit wala pa sumasali. Mura lang naman ang registration fee. Pero for the last 5 months talagang wala ako oras para magsulat kahit magbasa sa ibang bahay. Napagtripan ko pa sumulat ng kwento. Naaalala mo si Dean? Ako hindi na. Gusto ko matuloy ang kwento nun kasi gusto ko malaman kung ano mangyayari. Sana this year. Sana. Lumipas din anibersaryo ng bahay ko na hindi ko man lang nacelebrate. Kung me bumati pa sana ay kung nagkataon nilibre ko at pinainom ko, sky is the langit.

Wala na rin ako balita sa mga kaibigan dito. Sino sino pa ba mga active dyan? Paramdam naman kayo. Sino sino mga naputulan ng kamay noong Bagong Taon? Magcomment naman kayo.

Dahil bagong taon, sana bumalik ulit ang dating gana sa pagsusulat. At dahil bagong taon, ililista ko na lang mga bagay at kurokuro na aking natutunan at napag isipisip nitong nakaraang taon:

-          Ang shelf life ng New Year’s Resolution ay 2 weeks to 2 months lang.

-          Mas bagay tawagin itong New Months Resolution.

-          Nakakainis na kung kelan Bagong taon pinaiiral ng militar at ng mga rebelde ang kanilang “Tigil Putukan”. Mga lintik kayo, eh kung tigil putukan kayo buong taon tapos sa New Year ninyo ibuhos para mas maingay! Para kahit hindi na magpaputok mga bata!

-          Ang paputok ay hindi lang pantanggal ng malas, pantanggal din ito ng mga daliri.

-          Ang mga bata karaniwang napuputukan sa kamay, ang mga bading sa pwet.

-          Mas makakatipid ka kapag magdala ka ng recorder at irecord mo lahat ng putukan na maririnig tuwing bagong taon. Ipatugtog mo na lang ito ng pagkalakas lakas kapag alas dose na. Pwede ulit ulitin. At pwede pa gamitin next year.

—————-

-          Maglock ng pinto kapag gagamit ng cr…. Lalo ng kapag hindi mo bahay.

-          Kung kelan ka walang pera saka ka madaling magutom.

-          Ang tagalog pala ng Gray ay Putim.

-          Hindi nasusukat ang kagandahan sa panlabas na anyo, kundi sa panloob… na suot.

-          Wag papasok sa office ng bukas ang zipper… lalo na kapag wala kang panloob.

-          Ang pantalon ay pwede ding panlakad, pantakbo, pantulog, etc.

-          And Ibong Adarna kapag naiputan ka, titigas ka. Si Ellen Adarna, makita mo pa lang…

-          Wala akong kwentang kausap.

Oh siya! Balitaan nyo ako. Sana tuloy tuloy na ulit ito.

As I got out of the tricycle and saw the cemetery, I half expected a band to play and march on the the streets, with floats following and with confettis flying through the air.

There were food stalls everywhere. Teens were wearing their “gimik” get up. Toy vendors peddling wands with flashing lights, headbands with glowing red devil horns and other toys. People enjoying the assorted food they spent all evening preparing. Children playing and running around.

It was a relatively happy atmosphere. Feastive actually. Maybe that’s why they call it “‘Pista’ ng Patay” (more like Pista ng Buhay).

Maybe they should have a “Pa-liga”. or Barangay Officials night. or have a big Cook-Off that is almost a common activity nowadays for fiestas in a bid to get the World Record. Longest this. Biggest that. And to complete the recipe, a talent search and a Beauty Contest, MISS UNDAS 2010.

Whoever named this Holiday got only half of it right. I did not see a single corpse enjoying the good food. I did not see any corpse enjoying the latest “chika” from someone who he havent heard from for quite some time. I didnt even see any corpse dancing to the latest “K-pop” songs blaring from the sound system (and those songs really make “everyone” wanna sway their hips, fling their hands, bob their heads or at the their least tap your feet). I did not see some little corpses playing with their glow in the dark yoyos or devil horns. Nevertheless, even with the absence of gluttonous, gossiping, dancing and playing corpses, the overall feeling of the day was still joyoush. happy. homo.. err.. gay. merry. Un-sad.

I was carrying 2 flower arrangements that made me look like I am courting someone from the grave. Good thing I left the chocolates at home. I was wearing my “World’s 2nd Greatest Dad” shirt, shorts and slippers. Those are not things to wear if you were to go courting especially the shirt so I was confident no one thought i am wooing a dead lady. Plus, its All Saints Day and I am the only one stupid enough to think about such things upon seeing a guy with flowers on this day.

One side of the gravel road lay the graves and on the other side were the mausoleums. These are those structures that look like houses for the graves. The rich are protected from the elements even after death, while some living people brave those same elements day-in and day-out. I suddenly remembered a saying “Aanhin mo ang Bahay na Bato kung ang nakatira ay Kwago….”. I thought, at least the Owl is still living, and really needs the shelter.

“Aanhin mo ang Bahay na Bato kung ang nakatira ay Bangkay…”

Arriving at the site where my wife’s grandparents were laid (no double meaning here), I laid the flowers on the graves. There were food and drinks. Somebody offered but I politely declined. I ate before we went there. There were those who were playing the Filipino favorite, “Tong-its”. I was tempted to join but I know I am not that good yet to play with the “pros”.

So I just stood there, People-watching.

Young women wearing short shorts were everywhere. With those shorts, they should just have written “Dito ka magtirik ng kandila” in front. Young men looking at those women. There were those who looked like they are about to go to the bar with all the make up and accessories. There were the Emo type, with there black shirt, black fitted pants, black eyeliners and (maybe) black underwears. I would have given them scythes if I had brought some. That would have completed their get up.

There were those who have been eating since we arrived. They were still eating.

There are kids playing and running around playing with melted candle wax. Some are buying popsicles from the Icecream vendor with one of those annoying bakground music that plays over and over and over again.

I went into a corner and lighted a cigarette. Good thing they did not ban cigarettes.

I looked at the scene again. If you happen to see the cemetry at a quick glance, you’d think you were in a park (not memorial). There were no above ground gaves and only epitaphs are signs that there were once living people lying below the ground. Its like a Family day weekend or a really really big birthday party was being celebrated.

After some more puffs (and huffs with no pigs in sight), I went to my wife and sat down. Had a little bit of chit-chat. Play with Melissa. And we were off, to another site. This one’s for the other side of my wife family.

Same thing. I just stood in the corner and watch while eating ‘butong pakwan”. Different site, same activities.

I wonder, are we Filipinos really this happy and addicted to the “fiesta” spirit? Every week there must be a fiesta being held somewhere in the Philippines. We are a nation of “fiestas”. We can make a fiesta out of anything. Bangus, Basi, Kulambo, Maskara, etc. Maybe one day, we will have a fiesta for every item found in the local market.

As the afternoon got later and the earth is beginning to be swallowed by its own shadow, we got ready to leave. As we were about to leave, raindrops began to fall. Darkness is slowly covering the cemetery with the lights just coming from unnatural sources. Candles, glowing wands, lights from the mausoleums. We walked again towards the gates of the cemetery.

It is still drizzling.

Aboard the tricycle, I glanced once more at cemetery. Even in the darkness and the drizzle, the place still radiates happiness and celebration.

As the tricycle moved forward, the tears fell down from heaven and expressed the sadness that we have failed to show for this Un-sad day.

I am now a champion.

For children…

——

Imagine…

Some kids play Farmville for fun… Some kids actually do that work for real.

Some kids cut classes… Some kids want to go to school but they can’t.

Some kids don’t eat their vegetables… Some don’t even have vegetables to eat.

Some kids got pimped out rooms… Some kids don’t even have a bed

Some kids got bright future ahead of them… Some kids won’t even make it through to tomorrow.

Every child should be able to enjoy being a child. Every child should be given an opportunity for a brighter future.

Let us help these children get the best possible start in life they can get.

20 pesos per day.

The amount to spend on a half pack of cigarettes.

The amount of the dessert after lunch.

The amount of one-hour worth of surfing/blogging.

The amount of one soda can for refreshments.

The amount that could change a child’s life.

Be a champion. Visit www.unicef.ph and click the Champions for Children button on the home page.

Ang mga naunang parte ay andito: Anino.

                                                          Anino – 2

Nanlamig si Dean sa mga katagang narinig. Nahihilo siya. Hindi siya makapag-isip ng diretso ngunit sa konting liwanag ng kanyang isip ay nagawa pa niyang ma-proseso ang mga sinabi ng unggoy.

“Anong sinabi mo?”

Binalewala ng unggoy ang tanong at nagpatuloy ito.

“Makinig ka mabuti. Me mga taong naghahanap sa akin, sa amin…. Sa iyo. Me mga pagkakamali dati na nais nilang itago. Ibaon sa limot. At isa ka sa mga katibayan ng mga pagkakamaling iyon…”

Wala pa ring maintindihan si Dean sa mga sinasabi ng kaniyang bisita. Hindi nya alam kung takas ba sa zoo ang unggoy o takas sa mental, dahil walang sense ang mga pinagsasabi nito. Hindi kaya, siya mismo ang nasisiraan ang ulo dahil nakikipagusap siya sa unggoy na parang kinakausap ang isang tao.

“Sino? Anong kailangan nila sa akin? Anong pagkakamali?”

Natigil ang unggoy, nakatitig sa mga mata ni Dean. At nagpatuloy sa pagsasalita.

“Sa mga oras na ito, me mga taong naghahanap na sa akin. Sa amin. Pati sayo. Me mga kasama ako na maaring kumausap sayo upang ikwento sayo ang mga nangyari. Maaring mas maniwala ka kapag hindi isang hayop lang ang magsabi sayo. Alam nila ang mga nangyari dati. At naiintindihan nila ang mga nangyayari ngaun…”

Biglang natigilan ang unggoy sa pagsasalita. Tahimik. Palinga-linga. Nakikiramdam. At matapos ang ilang sandali, nagpatuloy ito.

“Nagkamali kami sa mga desisyon dati. Kami ng tunay mong ina… Ngunit para sa aming magiging anak ang aming ginawa… para sa iyo. Ngunit nagkamali kami…. Sa kabilang banda, kahit siguro hindi naming ginawa ang mga bagay na iyon, hindi rin mapipigilan ang ibang tao para pumalit sa posisyon namin. At maaring mas malala pa ang mga kinahinatnan ng mga bagay-bagay… ”

Sa bawat paglipas ng mga sandali, parami ng parami ang pumapasok na tanong sa isipan ni Dean. Imbes na naliliwanagan siya sa mga pinagsasabi nitong hayop na mahilig sa kuto.

Palinga-linga ang unggoy. Natigil ulit sa pagsasalita. Nakikiramdam.

“Andito na sila. Malapit na sila… Malalaman mo buong istorya sa isa sa mga kaibigan natin…. Pero ang hindi nila alam ay ang tungkol sa Anino…. Sundan mo lang ang Anino, Kiko. Sundan mo ang Anino…. Makikipagkita sa iyo ang isa sa…”

Hindi pa man natapos na ungoy ang kaniyang sinasabi, bigla na lamang ito natumba at lumagapak sa sahig. Walang narinig si Dean na putok o anuman. Luminga linga si Dean. Walang iba tao sa kwarto. Nakasara ang bintana at ang pinto. Hindi alam ni Dean ang gagawin. Kung takot siya kanina, mas lalo siyang natatakot ngayon. Anong nangyayari? Me naghahanap sa akin? Ano ang pagkakamali dati at ano kinalaman ko? Sino kakausap sa akin? Madaming tanong ang naglalaro ngayon sa isip ni Dean.

Lumapit siya sa unggoy. Gamit ang payong na hawak hawak, tinutusok tusok ni Dean ang unggoy upang malaman kung buhay pa ito. Tinusok. Tinusok ulit. Hindi gumalaw ang unggoy.

Hindi na nakayanan ni Dean ang pangangatog ng kanyang mga tuhod na animoy isang dildo na bago ang baterya. Sumalampak siya sa sahig. Umurong sa sulok. Nagiisip. Ang mga butil ng pawis sa kayang noo ay nagkakarerahan pababa patungo sa kanyang baba. Hinanap niya ang kanyang yosi. Sinindihan ang sigarilyo at sumalampak ulit sa me malapit sa pintuan.

Me kamaluskos sa kabilang side ng pintuan. Napabalikwas si Dean. Nakiramdam. Tinalasan ang pandinig. Dahan dahang hinawakan ulit ang payong. Kumaluskos ulit. Napaatras si Dean mula sa pintuan.

Ngunit me pwersa sa loob nya na nagsasabing buksan ang pinto at tignan kung ano ang bagay na nag-iingay sa labas. Ganun nga siguro ang likas na ugali ng tao. Me mga bagay tayong ginagawa na kahit ayaw natin, me kung anong pwersa na nasa loob natin na gawin yun. At isa sa mga pwersang ito ang kuryusidad. Naisip nya ang kasabihan. Natigilan at nagdalawang isip. Ngunit naisip din nya na hindi siya pusa.

Dahan dahan siyang lumapit sa pintuan. Hawak ang payong sa kanang kamay, inabot niya ang door knob gamit ang kaliwang kamay. At kasabay ng pagpihit ay biglang binuksan ni Dean ang pinto.

Gulantang ang pusa. Parang isang bata na nahuling me ginagawang masama sa loob ng CR ng kanyang nanay. Natulala ang pusa at pagkatapos ng isang Segundo ay kumaripas ng takbo.

Nagkakalkal pala ng basura ang pusa at napagtripan nito ang pagkain ni Dean na tinapon nya kaninang tanghali.

Huminga si Dean ng malalim. Dahan dahan humina ulit ang tibok ng puso nya. Akmang isasara nya ang pinto ng me narinig siyang gumalaw sa likuran nya. Lumingon siya sa pinanggalingan ng ingay.

Nakita niyang bumagon ulit ang unggoy. Nakatayo.

Ngunit me kakaiba na sa kilos ng unggoy. Mukha pa rin itong unggoy ngunit ang kilos nito unggoy na unggoy rin. Lumingon lingon ang unggoy na tila nawawala at hindi alam kung nasaan ito. At nang matuon ang mga mata nito ke Dean at nagtama ang paningin nila. Napansin ni Dean na wala na ang kakaibang ningning ng mga mata nito hindi gaya ng nag-uusap sila kanina. Walang ekspresyon, kundi ang ekspresyon na karaniwan lang sa mga hayop. Walang emosyon. Walang kaluluwa. Totoo siguro ang kasabihan na ang mga mata ang bintana ng kaluluwa ng isang tao.

Nang magtama ang kanilang paningin, natigilan ang unggoy. At bigla-bigla na lang nag-ingay ang unggoy na parang nagwawala. Tumalon talon. At ng makita ang bukas na pinto, kumaripas ito palabas habang si Dean ay umiwas papalayo sa pinto.

Pagkalabas ng unggoy, hinabol tio ng tingin ni Dean. At sa isang iglap, nagkinain na ng madilim na gabi ang unggoy. Naglaho sa mga anino na kadiliman.

Naiwan si Dean sa pinto, hawak ang payong. Tumitingin sa kawalan. Sa mundo na binalot na ng malamig na kadiliman ng gabi. Mundo ng mga anino. Nanginginig. At iniisip…

“Anong nangyari?”

Itutuloy…

Paalala: Ito ay ang pangalawang parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang unang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad )

Ang unang parte ay andito: Anino.

————————————————————————————————–

Maliwanag na ang kwarto ngunit pakiramdam ni Dean na ang buong paligid ay kasing dilim ng ilalim ng balong malalim kung saan gustong magswimming ng isang singer dati. Wala siyang detalyeng makita sa loob ng kwarto dahil ang kanyang titig ay nakatuon sa kanyang hindi inaasahang bisita.

Nakangiti pa rin ang unggoy matapos nitong batiin ng unggoy. At least magalang ang hayop. Nakatitig pa rin ito kay Dean.

Si Dean nakatitig sa mata ng unggoy. Ang unggoy nakatitig sa mata ni Dean. Nagmimistula silang nagpapaligasahan ng titigan at ang unang kumurap ay talo. Kung anime lang ang dalawang ito, siguradong makikita ang kuryenteng dumadaloy sa linya ng kanilang titigan. Nagtutulakan. Patibayan ng loob.

Nanatili sila sa ganun posisyon. Wala kumikibo. Ang buong kwarto ay parang nasa estado ng suspended animation, na kung saan ang oras ay nakahinto na taliwas sa mga batas ng physics. Ang Tv ay nanatiling nakapatong sa mesa. Ang mga libro ang nakapatong pa rin sa ibabaw ng double deck. Ang mga maruruming damit ay nasa ropero pa rin. Ang mga plato ay nasa lababo pa rin. Ang gripo sa lababo na kadalasan ay tuloy tuloy ang pagpatak na nagbibigay ng tunog na parang bomba na na-activate na ang timer, tick tick tick, ngunit ito ngaun ay tahimik. Natigil ang pagpatak ng tubig. Either nakatigil nga talaga ang oras, o wala lang talagang tubig.

Ang unggoy ang unang bumasag sa katahimikan.

“Oh, bakit tulala ka dyan? Parang kang nakakita ng multo.”

Tumatakbo pa rin ang utak ni Dean. Pilit iniintindi ang mga sitwayon ngaun. Ngunit sadyang mailap ang pagkaintindi sa kanya.

“Magsalita ka kaya. Igalaw mo mga labi mo gaya nito oh. He…llllll….llllooo”, ang sabi ng unggoy na parang inang tinuturuan sa unang pagkakataon ang anak para banggitin ang salitang iyon.

Pagod na ang utak ni Dean. Talagang wala siyang mahagilap na eksplinasyon para sa mga nangyayari. At dahil na rin napawi na ang pagka shock at kumbinsidong hindi na nya mahahanap pa ang kasagutan sa mga isang libot isang tuwang mga tanong sa kanyang utak, gumalaw si Dean. Sinunggaban ni Dean ang payong na katabi lang mismo niya at nakasandal sa pintuan. Ang payong ay ung hindi natitiklop na uri, at me bakal sa ito sa dulo. Hinawakan parang baseball bat.

Nagsalita ulit ang unggoy,  “Nanood ako ng News kanina, hindi daw uulan ngaun.”

Nakapose pa rin si Dean na parang isang MLB player. Bagamat wala atang MLB player na naging sikat sa paggamit ng payong para makaiskor ng maraming home runs.

Tuyo ang lalamuman at uutal utal, lumabas sa bibig ni Dean ang mga unang salita niya mula ng ito ay magising.

“Sino ka?!”

Matapos niyang mabigkas ang mga salitang iyon, naalala ni Dean na ang kanyang kausap ay isang hayop at hindi tao. Bago pa man nakasagot ang unggoy, binago ni Dean ang tanong.

“Ano ka?!”

“DUH?!”, ang panunuyang sabi ng unggoy habang minumuwestra ang kamay sa kanyang ulo papaba sa buong katawan.

“Anong ginagawa mo dito? Anong kailangan mo?”

Nakatitig pa rin ang unggoy sa kanya. Watching Matsing. Unti-unting napawi ang ngiti sa mga labi nito. Ang mga mata ay nagkaroon ng seryosong tingin. Tumayo mula sa pagkaka dekwaktro at tumuntong sa upuan. Sa unang pakakataon ay kumalas sa pagkakatitig kay Dean at yumuko.

“Kiko, makinig ka.” Malamyos ang tinig ng unggoy. Mapapagkalamalan pang meron itong tono na isang nagmamahal.

Pagod na ang puso ni Dean sa pagtibok ng walang humpay at lampas sa tibok per minute ng normal na tao. Sa bilis ng pagtibok nito ngaun, para siyang nag jogging ng 5 kilometro, ng walang humpay, at me pasan pasang ref. At sa pagkarinig ng pangalang “KIKO”,  nagmistulang nagkaroon ng lamang elepante ang ref. At dumoble ulit ang bilis ng tibok ng kanyang puso.

Kiko ang tawag sa kanya ng kanyang mga magulang noong bata pa lang siya. Sila lang ang tumatawag sa kanya ng pangalang yun. Tinatawag siyang Kiko kapag nasa bahay sila at walang ibang taong nakakarinig. Ngunit Dean pa rin ang tawag sa kanya ng mga ito kapag me mga taong nakakarinig. Ng tanungin niya kung bakit Kiko ang tawag nila sa kanya, ang sagot nila ay dahil sa noong bata pa siya, ang tawag nya sa biskwit,  ay KieCoo, imbes na Cookie. At iyon ay ang pribado nilang tawag sa kanya dahil iyon ang nagsisilbing pet name niya. Siya si Kiko, para ke Protacio at Ising. At para sa kanila lamang, wala ng iba.

“Ha? Anong sinabi mo?”, gulat na sabi ni Dean.

“Kiko, makinig ka sa mga sasabihin ko ngaun. Dahil ito na siguro ang una’t huling pagkakataon na makakausap mo ako.”

“Sino ka? Hindi ako si Kiko. Dean ang pangalan ko!”, pilit na diin ni Dean.

“Ikaw si Kiko.”, ang sabi ng unggoy.

“Hindi ako si Kiko! Baka Ikaw!” ang sabi ni Dean sa matsing.

“Matalas ang iyong humor.”, natawang sabi na matsing “Ngunit hindi Kiko ang pangalan ko. Ikaw si Kiko.”

Gusto na maluha ni Dean. Hindi dahil sa lungkot at lalong hindi dahil sa tuwa. Kundi dahil sa takot at pagkatuliro.At kahit alam niyang impossible, nasambit nya ang inisip niyang pinakamalapit sa katotohanan na pwede nya masambit sa kanyang mabalahibong bisita.

“Itay? Inay?”

Tumitig ulit ang unggoy sa kanya. Maamo ang mga mata nito. Seryoso.

“Hindi ako ang iyong nakagisnang ama o ina. Hindi ako si Protacio o si Ising.”

“Sino ka at bakit mo ako tinatawag na Kiko?”

“Dahil, iyon ang sinabi ko sa kanilang itawag nila sa iyo nang ikaw ay ibigay namin sa kanila ng iyong Tunay mong ina.”

Habang binabangit ng unggoy ang mga katagang ito, pinangangambahan na ni Dean ang susunod na mga babanggitin nito.  Para siyang nasasakal sa tindi ng pagpigil nya sa kanyang paghinga.

“Kiko, makinig ka. Nanganganib ang iyong buhay at buhay ng ilang tao, makinig kang mabuti, anak.”

Lubog na ang liwanag at kahit nagumpisa na ang gabi, maguumpisa pa lamang ng isa sa pinakamadilim na kabanata ng buhay ni Dean. 

Alas otso kinse ang oras na pinapakita ng isang digital clock na nasa ibabaw ng mesa. Umiilaw pa ang orasan at nagbabago ng kulay na parang bang isang babae na dinalaw na naman ni tuldok at pabago bago ang isip. At biglang nag-ingay ang orasan na syempre pa ay gaya din ng babaeng tinuldukan. 

Nag-unat unat si Dean. Humikab. Kinamot ang mga parteng madalas kinakamot. Tumingin sa orasan, bumangon at pinidot ang buton para patigilin ang pagiingay nito. Kung meron lang din sana buton para pahintuin ang pag-iingay ng mga babae. 

Madilim ang kwarto dahil na rin sa natutulog si Dean ng hapon at hindi pa kailangang buksan ang ilaw sa mga oras na iyon. Nababalot sa anino ang bawat sulok ng 7 by 6 metro na inuupahan niyang kwarto. Kinapa kapa niya ang gilid ng mesa at tila me hinahanap. Ballpen. ID. Susi. Celpon. Tasa na meron pang lamang kape. At sa wakas, nakapa din nya ang kanyang kaha ng sigarilyo. Nakasuksok sa loob ng kaha ang kanyang lighter kaya hindi na nya kinailangan pang kapain ulit ang mesa ng kadiliman. 

Sinindihan nya isang stick ng Marlboro Lights, humitit at bumuga ng usok.

 Dalawang taon pa lang ang lumipas mula ng natuto manigarilyo si Dean. Ito ay noong nagrereview siya para sa Board Exams para sa Accountancy. Dahil na rin sa nais makapasa, sinubukan nya sa payo ng mga ulol na kaibigan na manigarilyo para hindi makatulog kapag nagrereview sa madaling araw. Hindi nga siya nakakatulog, at pumasa nga siya, ngunit ang kapalit naman nito ay bente pesos o mahigit pa sa isang araw upang masunod ang layaw ng katawan sa paghahanap ng nikotina. 

Muli siyang humitit, at bumuga ng usok. Humanap ng pagtataktakan ng abo ng kanyang yosi, at matapos ang paghahanap, napagpasyahan nyang itaktak na lang ito sa tasang meron pang lamang kape. Nikotina at Caffeine.  

Hinanap nya ang kanyang celpon na madalas ay nasa kama nya dahil nakakatulugan nito ang pagtetext sa kanyang Angela.

Kinapakapa nya ang kanyang kama. Wala doon. Saka lang nya naisip na nasa mesa pala ito at kanina lang ay nakapa nya nang hinahanap nya ang kanyang yosi. 

Kinapa at kinuha ang celpon. Pinindot ang Unlock key. Bahagyang nagliwanag, bagamat konti lamang ang kwarto. 

4 New Messages, ang naka display sa Celpon. Pinindot nya ang buton para basahin ang mga mensahe. 4 ang galing ke Angela, ang kanyang girlfriend. 

Binasa nya ang mga mensahe galing sa kanyang one and only. 

“Ok cge, gnun na lng. Kita na lng tyo sa trinoma sa sbado. Bnasa mo ba ung email ko kanina?” 

Binasa nya ang pangalawa. 

“Hello?” 

Ang pangatlo. 

“Hay naku, nk2log na naman. O cge txt mo na lng ako mamyang gbi. Mwaah. Love u D.” 

Napangiti si Dean. Mahal na mahal siya ng kanyang girlfriend. At hindi din naman nagpapahuli ang kanyang pagmamahal nya ke Angela. 

Nagkakilala sila noong nagrereview pa lang si Dean para sa Boards sa CPAR sa Sampaloc. Parehas silang Accountancy ang kinuha at nagreview sa iisang review school. Nagkakilala sila noong isang araw habang pareho silang nagrereview sa library. At bago pa man lumabas ang mga resulta ng Boards, ay tuluyan ng sinagot ni Angela si Dean. Pareho nilang unang magkaroon ng karelasyon at parehas din silang pumasa. Si Angela, pagkatapos ng Boards ay nagtrabaho bilang junior auditor sa isang auditing firm sa Makati, habang si Dean naman ay hindi ginamit ang kanyang lisensya at nagtrabaho bilang isang programmer. Dahil sa pagiging programmer na ang karaniwang mga client ay nasa ibang bansa, minsan ay kailangang sa gabi magtrabaho si Dean. At dalawang buwan na ring sa weekends na lang sila nagkikita. 

Ibinaba ni Dean ang Celpon. Hinitit ang yosi, bumuga ng usok at tuluyang nilalag ang upos sa tasang me laman pang kape. 

Naghahabulan pa rin ang mga pusa sa bubong. Hindi pa siguro tapos ang practice. 

Balot pa rin ng dilim ang buong kwarto ngunit unti unti na nakaka adjust ang paningin ni Dean mula ng magising siya kanina. Tumayo siya mula sa kanyang kamang double deck na ang pang itaas na deck ay nagmistulang aparador na lalagyan ng mga damit at kanyang mga gamit. Pumunta malapit sa pintuan at pinindot ang switch ng ilaw. Nagliwanag ang buong kwarto. 

Animoy nanalo sa lotto ang nagging paglundag ng puso ni Dean. Higit pa sa paglundag na ginawa nya noong sagutin siya ni Angela. At lalong mas higit pa kesa sa noong pumasa siya sa Boards. 

Ngunit kung ano ang galaw ng kanyang puso na parang isang epileptic na nag aaral magbreakdance, ay siya namang manhid at tigas na kanyang buong katawan. Nakataas pa rin ang kanyang kamay at nakaturo sa switch ng ilaw na tila isang teroristang tinamaan ng kunsyensya sa aktong pipindutin na lang ang bomba na magpapasabog sa isang gusali. 

Sa silya sa gawing kanang sulok ng kanyang kwarto, nakaupo ang isang unggoy. Hindi nya alam kung anong klaseng unggoy ito, dahil hindi naman siya si Kuya Kim at lalong hindi naman siya si Ernie Baron. Para kay Dean lahat ng unggoy pareparehas lang. Ang tanging kategorya nya para sa unggoy ay “maliit”, “malaki” at “normal”. At kung pagbabasehan ang hitsura at laki, ito ay mapapabilang sa “normal” na kategorya. Ngunit ang Hindi normal sa unggoy na ito ay ang kanyang pustura ng pagupo. Sa tanang buhay ni Dean, wala pa siyang nakitang unggoy na naka de kwatro kung maupo, mapanormal, maliit o malaking unggoy. Maging ang hitsura ng mga labi ng unggoy ay kakaiba na parang nakangisi habang nakatitig sa kanya. At tuluyan ng nalaglag sa kategoryang normal ang unggoy ng gumalaw ang kanyang mga labi.

“Magandang gabi Dean.”