You are currently browsing the monthly archive for Agosto 2010.

It was not long ago since I read a post about this program. I think it was BeefJerky or BakaTapa or something who posted it. I made a comment that someday I will be a part of it. And now I am.

I am now a champion.

For children…

——

Imagine…

Some kids play Farmville for fun… Some kids actually do that work for real.

Some kids cut classes… Some kids want to go to school but they can’t.

Some kids don’t eat their vegetables… Some don’t even have vegetables to eat.

Some kids got pimped out rooms… Some kids don’t even have a bed

Some kids got bright future ahead of them… Some kids won’t even make it through to tomorrow.

Every child should be able to enjoy being a child. Every child should be given an opportunity for a brighter future.

Let us help these children get the best possible start in life they can get.

20 pesos per day.

The amount to spend on a half pack of cigarettes.

The amount of the dessert after lunch.

The amount of one-hour worth of surfing/blogging.

The amount of one soda can for refreshments.

The amount that could change a child’s life.

Be a champion. Visit www.unicef.ph and click the Champions for Children button on the home page.

Advertisements

Paalala: Ito ay ang pangatlong parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang mga naunang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad )

Ang mga naunang parte ay andito: Anino.

Anino – 2

Basahin ang karugtong nitong lahok »

Paalala: Ito ay ang pangalawang parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang unang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad :P)

Ang unang parte ay andito: Anino.

  Basahin ang karugtong nitong lahok »

Ang araw ay matagal ng nilamon ng malawak at payapang dagat. Ang mga bituin ay naglitawan na sa langit ngunit ang init ng araw ay unti unti ng napapawi ng malamig na gabi. Me mga pusang kumakaripas sa bubong tila me hinahabol na daga o di kaya naman ay nageensayo lang para sa nalalapit na Olympic Games ng mga hayop.

Lubog na ang liwanag at kahit nagumpisa na ang gabi, maguumpisa pa lamang ng isa sa pinakamadilim na kabanata ng buhay ni Dean.

Alas otso kinse ang oras na pinapakita ng isang digital clock na nasa ibabaw ng mesa. Umiilaw pa ang orasan at nagbabago ng kulay na parang bang isang babae na dinalaw na naman ni tuldok at pabago bago ang isip. At biglang nag-ingay ang orasan na syempre pa ay gaya din ng babaeng tinuldukan.

Nag-unat unat si Dean. Humikab. Kinamot ang mga parteng madalas kinakamot. Tumingin sa orasan, bumangon at pinidot ang buton para patigilin ang pagiingay nito. Kung meron lang din sana buton para pahintuin ang pag-iingay ng mga babae.

Madilim ang kwarto dahil na rin sa natutulog si Dean ng hapon at hindi pa kailangang buksan ang ilaw sa mga oras na iyon. Nababalot sa anino ang bawat sulok ng 7 by 6 metro na inuupahan niyang kwarto. Kinapa kapa niya ang gilid ng mesa at tila me hinahanap. Ballpen. ID. Susi. Celpon. Tasa na meron pang lamang kape. At sa wakas, nakapa din nya ang kanyang kaha ng sigarilyo. Nakasuksok sa loob ng kaha ang kanyang lighter kaya hindi na nya kinailangan pang kapain ulit ang mesa ng kadiliman.

Sinindihan nya isang stick ng Marlboro Lights, humitit at bumuga ng usok.

Dalawang taon pa lang ang lumipas mula ng natuto manigarilyo si Dean. Ito ay noong nagrereview siya para sa Board Exams para sa Accountancy. Dahil na rin sa nais makapasa, sinubukan nya sa payo ng mga ulol na kaibigan na manigarilyo para hindi makatulog kapag nagrereview sa madaling araw. Hindi nga siya nakakatulog, at pumasa nga siya, ngunit ang kapalit naman nito ay bente pesos o mahigit pa sa isang araw upang masunod ang layaw ng katawan sa paghahanap ng nikotina.

Muli siyang humitit, at bumuga ng usok. Humanap ng pagtataktakan ng abo ng kanyang yosi, at matapos ang paghahanap, napagpasyahan nyang itaktak na lang ito sa tasang meron pang lamang kape. Nikotina at Caffeine.

Hinanap nya ang kanyang celpon na madalas ay nasa kama nya dahil nakakatulugan nito ang pagtetext sa kanyang Angela.

Kinapakapa nya ang kanyang kama. Wala doon. Saka lang nya naisip na nasa mesa pala ito at kanina lang ay nakapa nya nang hinahanap nya ang kanyang yosi.

Kinapa at kinuha ang celpon. Pinindot ang Unlock key. Bahagyang nagliwanag, bagamat konti lamang ang kwarto.

4 New Messages, ang naka display sa Celpon. Pinindot nya ang buton para basahin ang mga mensahe. 4 ang galing ke Angela, ang kanyang girlfriend.

Binasa nya ang mga mensahe galing sa kanyang one and only.

“Ok cge, gnun na lng. Kita na lng tyo sa trinoma sa sbado. Bnasa mo ba ung email ko kanina?”

Binasa nya ang pangalawa.

“Hello?”

Ang pangatlo.

“Hay naku, nk2log na naman. O cge txt mo na lng ako mamyang gbi. Mwaah. Love u D.”

Napangiti si Dean. Mahal na mahal siya ng kanyang girlfriend. At hindi din naman nagpapahuli ang kanyang pagmamahal nya ke Angela.

Nagkakilala sila noong nagrereview pa lang si Dean para sa Boards sa CPAR sa Sampaloc. Parehas silang Accountancy ang kinuha at nagreview sa iisang review school. Nagkakilala sila noong isang araw habang pareho silang nagrereview sa library. At bago pa man lumabas ang mga resulta ng Boards, ay tuluyan ng sinagot ni Angela si Dean. Pareho nilang unang magkaroon ng karelasyon at parehas din silang pumasa. Si Angela, pagkatapos ng Boards ay nagtrabaho bilang junior auditor sa isang auditing firm sa Makati, habang si Dean naman ay hindi ginamit ang kanyang lisensya at nagtrabaho bilang isang programmer. Dahil sa pagiging programmer na ang karaniwang mga client ay nasa ibang bansa, minsan ay kailangang sa gabi magtrabaho si Dean. At dalawang buwan na ring sa weekends na lang sila nagkikita.

Ibinaba ni Dean ang Celpon. Hinitit ang yosi, bumuga ng usok at tuluyang nilalag ang upos sa tasang me laman pang kape.

Naghahabulan pa rin ang mga pusa sa bubong. Hindi pa siguro tapos ang practice.

Balot pa rin ng dilim ang buong kwarto ngunit unti unti na nakaka adjust ang paningin ni Dean mula ng magising siya kanina. Tumayo siya mula sa kanyang kamang double deck na ang pang itaas na deck ay nagmistulang aparador na lalagyan ng mga damit at kanyang mga gamit. Pumunta malapit sa pintuan at pinindot ang switch ng ilaw. Nagliwanag ang buong kwarto.

Animoy nanalo sa lotto ang nagging paglundag ng puso ni Dean. Higit pa sa paglundag na ginawa nya noong sagutin siya ni Angela. At lalong mas higit pa kesa sa noong pumasa siya sa Boards.

Ngunit kung ano ang galaw ng kanyang puso na parang isang epileptic na nag aaral magbreakdance, ay siya namang manhid at tigas na kanyang buong katawan. Nakataas pa rin ang kanyang kamay at nakaturo sa switch ng ilaw na tila isang teroristang tinamaan ng kunsyensya sa aktong pipindutin na lang ang bomba na magpapasabog sa isang gusali.

Sa silya sa gawing kanang sulok ng kanyang kwarto, nakaupo ang isang unggoy. Hindi nya alam kung anong klaseng unggoy ito, dahil hindi naman siya si Kuya Kim at lalong hindi naman siya si Ernie Baron. Para kay Dean lahat ng unggoy pareparehas lang. Ang tanging kategorya nya para sa unggoy ay “maliit”, “malaki” at “normal”. At kung pagbabasehan ang hitsura at laki, ito ay mapapabilang sa “normal” na kategorya. Ngunit ang Hindi normal sa unggoy na ito ay ang kanyang pustura ng pagupo. Sa tanang buhay ni Dean, wala pa siyang nakitang unggoy na naka de kwatro kung maupo, mapanormal, maliit o malaking unggoy. Maging ang hitsura ng mga labi ng unggoy ay kakaiba na parang nakangisi habang nakatitig sa kanya. At tuluyan ng nalaglag sa kategoryang normal ang unggoy ng gumalaw ang kanyang mga labi.

“Magandang gabi Dean.”

Ito ang pinakamakangyarihang bagay, salita o ideya na meron saan mang sulok ng ating mundong ginagalawan. Lahat ng bagay na iyong nakikita, naamoy, nahahawakan, naririnig, nalalasahan o naiisip ay bunga ng kapangyarihang ito.

Pag-ibig.

Sakop tayo ng kapangyarihang ito. Sakop lahat ng bagay. Pati na rin ang pagkakaroon natin sariling bahay na. Ayun na rin sa isang taong nagngangalang Juan, Ang Diyos ay sakop nito dahil ibinigay at sinakripisyo ang kaisa isang anak ng Diyos dahil sa Pag-ibig niya sa tao.

Napaikling salita (mas maikli pa kung sa englis) ngunit hindi lubos na maunawaan. Napaganda sa pandinig. Ilang kwento, tula at awit na nga ba ang nagawa dahil sa salitang iyan? Ilang libro na ba ang nagsikap mahimay sa kaliit-liitan aspeto ng ideyang iyan? Napakadami. Ngunit ipunin man ang lahat ng ating nalalaman tungkol sa paksang yan, magmimistula lamang itong butil ng buhangin sa isang kilometrong dalampsigan kumpara sa tunay at purong kahulugan nito.

Nagbibigay ng kasiyahan sa mga puso kahit pa sa mga pusong naghihingalo na sa pagkabalot sa kolesterol dahil sa pagkain ng matataba. Ang pundasyon ng pag-aalaga ng ina sa isang maliit pang sanggol at ang pag-aalaga ng parehong bata sa kanyang ina sa kanyang pagtanda. Ang kapangyarihang nagpapaikot ng mundo ang bawat magkasintahan, ang ilan minsan ay nasa ilalim ng puno ng kaimito at doon nag-iibigan. Ang bagay na nagbibigay lasa sa bawat pagkaing ihain ng mga kusinero. Ang salitang nagbibigay tamis sa bawat nota na ninanamnam ng kaibigan kong bading habang nakikinig sa musika. Ang ideyang nagbibigay kahulugan sa bawat obra maestra ng isang pintor or iskultor.

Pero ngunit subalit datapwat.

Walang salita na isa lang ang kahulugan. Walang bagay ng panay mabuti ang dulot. Walang ideyang perpekto, kahit pa magpraktis ka ng magpraktis gaya ng sabi ng isang kasabihan.

Dahil na rin sa kapangyarihan ng bagay, salita at ideyang ito, hindi sa lahat ng oras ay panay positibo ang epekto. Gaya nga ng sabi ng isang superhero na mahilig lumambitin, “Sa pagkakaroon kapangyarihan, kaakibat nito ang responsibilidad”. Hindi po Pilipino ang superhero na iyon at hindi rin sya marunong magtagalog, sinalin ko lang.

Sa bawat pusong lumigaya ng dahil sa pag-ibig, mas marami ang umiyak at nasaktan.

Lahat ng giyera na nasaksihan na ng ating mundo ay dulot ng pag-ibig. Pag-ibig sa kanilang relihiyon, pag-ibig sa kanilang bansa, pag-ibig sa kanilang lahi, o simpleng pag-ibig sa kapangyarihan.

Naaalala mo pa ba ang kasabihang “Love of money is the root of all evil”? o di kaya naman ang isa pang bersyon nito na  “Love of power is the root of all evil”?

Hindi ka ba nagtataka ng sa parehong bersyon ay nakapaloob ang salitang englis ng Pag-ibig? At kung papaganahin mo ang lohika, hindi ang pera o kapangyarihan ang ugat ng lahat ng kasamaan, kundi ang Pag-ibig.

Tignan natin ang pinaka popular na imahe ng kasamaan. Ang Dyablo. Siya ay isang dating anghel sa langit. Isang napagandang anghel. Ayun sa nasusulat siya ang pinakamagandang anghel sa langit. Ngunit anong nangyari? Dahil sa gusto nyang maging makapangyarihan. Gusto nyang maging Diyos. Umibig sya sa ideya ng pagiging Diyos.

Sasabihin mo naman, eh ang sabi eh Gusto nya ang ideya hindi sinabing Umibig sa ideya. Ang pagkagusto sa isang bagay ay iba sa pag-ibig. Ang pagka gusto, gusto mo lang. Wala kang pakiaalam kung makuha mo un o hindi. Ang pag-ibig, gagawin mo lahat para sa bagay ng iniibig mo.

Ang Dyablo ng dahil sa kanyang pag-ibig sa kanyang sarili at sa ideya ng pagiging Diyos ay itinapon sa lupa.

Pera pa ba ang ugat ng lahat ng kasamaan? Kapangyarihan ba? Oh ang dinadakila nating Pag-ibig?

Pag-ibig.

Sa bawat kasiyahan at pagadadalamhati. Sa bawat ngiti at luha. Sa bawat pagwagi at pagkabigo. Sa bawat magkaibigan at magkaaway. Sa bawat maganda at panget. Sa bawat kabutihan at kasamaan. Sabaw at kanin. Sa bawat isa sa atin.

Pag-ibig.

Timangkeylendaryo

Agosto 2010
L T M H B S L
« Jul   Nov »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031