Ako ay nagbabalik at ang isa kong kuko ay patay. Thank you. yun lang. 😛

Well, hello there? Musta na? Tagal din natin hindi nakakapagusap ah. Miss ba ako ng tatlong readers ko?

I’ve been very busy (kunwari) for the past months. I only managed to write 1 post in a span of almost 5 months. Eh dati naman 2 posts kada lingo.  Sana makahiligan ko ulit ang magsulat.

Nga pala, Happy New Year!!! Pasensya na kung medyo late. Ganun talaga eh, huli man daw ang timangkey, matalino pa rin. Bawi na lang ako sa pagbati next na holiday.

Happy Valentines!!!

Ayan, nakabawi na ako.

Nakakabagot din pala kapag naubusan ka ng basura na itatapon sa cyberespasyo. Nag general cleaning kasi sa utak ko last year kaya wala akong maikalat dito sa blog ko. Mararamirami na rin ako naikalat na kalokohan, kabulastugan, kabastusan dito. Nagtayo ng kulto na na me isang taon na mahigit ngunit wala pa sumasali. Mura lang naman ang registration fee. Pero for the last 5 months talagang wala ako oras para magsulat kahit magbasa sa ibang bahay. Napagtripan ko pa sumulat ng kwento. Naaalala mo si Dean? Ako hindi na. Gusto ko matuloy ang kwento nun kasi gusto ko malaman kung ano mangyayari. Sana this year. Sana. Lumipas din anibersaryo ng bahay ko na hindi ko man lang nacelebrate. Kung me bumati pa sana ay kung nagkataon nilibre ko at pinainom ko, sky is the langit.

Wala na rin ako balita sa mga kaibigan dito. Sino sino pa ba mga active dyan? Paramdam naman kayo. Sino sino mga naputulan ng kamay noong Bagong Taon? Magcomment naman kayo.

Dahil bagong taon, sana bumalik ulit ang dating gana sa pagsusulat. At dahil bagong taon, ililista ko na lang mga bagay at kurokuro na aking natutunan at napag isipisip nitong nakaraang taon:

–          Ang shelf life ng New Year’s Resolution ay 2 weeks to 2 months lang.

–          Mas bagay tawagin itong New Months Resolution.

–          Nakakainis na kung kelan Bagong taon pinaiiral ng militar at ng mga rebelde ang kanilang “Tigil Putukan”. Mga lintik kayo, eh kung tigil putukan kayo buong taon tapos sa New Year ninyo ibuhos para mas maingay! Para kahit hindi na magpaputok mga bata!

–          Ang paputok ay hindi lang pantanggal ng malas, pantanggal din ito ng mga daliri.

–          Ang mga bata karaniwang napuputukan sa kamay, ang mga bading sa pwet.

–          Mas makakatipid ka kapag magdala ka ng recorder at irecord mo lahat ng putukan na maririnig tuwing bagong taon. Ipatugtog mo na lang ito ng pagkalakas lakas kapag alas dose na. Pwede ulit ulitin. At pwede pa gamitin next year.

—————-

–          Maglock ng pinto kapag gagamit ng cr…. Lalo ng kapag hindi mo bahay.

–          Kung kelan ka walang pera saka ka madaling magutom.

–          Ang tagalog pala ng Gray ay Putim.

–          Hindi nasusukat ang kagandahan sa panlabas na anyo, kundi sa panloob… na suot.

–          Wag papasok sa office ng bukas ang zipper… lalo na kapag wala kang panloob.

–          Ang pantalon ay pwede ding panlakad, pantakbo, pantulog, etc.

–          And Ibong Adarna kapag naiputan ka, titigas ka. Si Ellen Adarna, makita mo pa lang…

–          Wala akong kwentang kausap.

Oh siya! Balitaan nyo ako. Sana tuloy tuloy na ulit ito. 😛

Un-sad. Un-A.S.D. Undas.

As I got out of the tricycle and saw the cemetery, I half expected a band to play and march on the the streets, with floats following and with confettis flying through the air.

There were food stalls everywhere. Teens were wearing their “gimik” get up. Toy vendors peddling wands with flashing lights, headbands with glowing red devil horns and other toys. People enjoying the assorted food they spent all evening preparing. Children playing and running around.

It was a relatively happy atmosphere. Feastive actually. Maybe that’s why they call it “‘Pista’ ng Patay” (more like Pista ng Buhay).

Maybe they should have a “Pa-liga”. or Barangay Officials night. or have a big Cook-Off that is almost a common activity nowadays for fiestas in a bid to get the World Record. Longest this. Biggest that. And to complete the recipe, a talent search and a Beauty Contest, MISS UNDAS 2010.

Whoever named this Holiday got only half of it right. I did not see a single corpse enjoying the good food. I did not see any corpse enjoying the latest “chika” from someone who he havent heard from for quite some time. I didnt even see any corpse dancing to the latest “K-pop” songs blaring from the sound system (and those songs really make “everyone” wanna sway their hips, fling their hands, bob their heads or at the their least tap your feet). I did not see some little corpses playing with their glow in the dark yoyos or devil horns. Nevertheless, even with the absence of gluttonous, gossiping, dancing and playing corpses, the overall feeling of the day was still joyoush. happy. homo.. err.. gay. merry. Un-sad.

I was carrying 2 flower arrangements that made me look like I am courting someone from the grave. Good thing I left the chocolates at home. I was wearing my “World’s 2nd Greatest Dad” shirt, shorts and slippers. Those are not things to wear if you were to go courting especially the shirt so I was confident no one thought i am wooing a dead lady. Plus, its All Saints Day and I am the only one stupid enough to think about such things upon seeing a guy with flowers on this day.

One side of the gravel road lay the graves and on the other side were the mausoleums. These are those structures that look like houses for the graves. The rich are protected from the elements even after death, while some living people brave those same elements day-in and day-out. I suddenly remembered a saying “Aanhin mo ang Bahay na Bato kung ang nakatira ay Kwago….”. I thought, at least the Owl is still living, and really needs the shelter.

“Aanhin mo ang Bahay na Bato kung ang nakatira ay Bangkay…”

Arriving at the site where my wife’s grandparents were laid (no double meaning here), I laid the flowers on the graves. There were food and drinks. Somebody offered but I politely declined. I ate before we went there. There were those who were playing the Filipino favorite, “Tong-its”. I was tempted to join but I know I am not that good yet to play with the “pros”.

So I just stood there, People-watching.

Young women wearing short shorts were everywhere. With those shorts, they should just have written “Dito ka magtirik ng kandila” in front. Young men looking at those women. There were those who looked like they are about to go to the bar with all the make up and accessories. There were the Emo type, with there black shirt, black fitted pants, black eyeliners and (maybe) black underwears. I would have given them scythes if I had brought some. That would have completed their get up.

There were those who have been eating since we arrived. They were still eating.

There are kids playing and running around playing with melted candle wax. Some are buying popsicles from the Icecream vendor with one of those annoying bakground music that plays over and over and over again.

I went into a corner and lighted a cigarette. Good thing they did not ban cigarettes.

I looked at the scene again. If you happen to see the cemetry at a quick glance, you’d think you were in a park (not memorial). There were no above ground gaves and only epitaphs are signs that there were once living people lying below the ground. Its like a Family day weekend or a really really big birthday party was being celebrated.

After some more puffs (and huffs with no pigs in sight), I went to my wife and sat down. Had a little bit of chit-chat. Play with Melissa. And we were off, to another site. This one’s for the other side of my wife family.

Same thing. I just stood in the corner and watch while eating ‘butong pakwan”. Different site, same activities.

I wonder, are we Filipinos really this happy and addicted to the “fiesta” spirit? Every week there must be a fiesta being held somewhere in the Philippines. We are a nation of “fiestas”. We can make a fiesta out of anything. Bangus, Basi, Kulambo, Maskara, etc. Maybe one day, we will have a fiesta for every item found in the local market.

As the afternoon got later and the earth is beginning to be swallowed by its own shadow, we got ready to leave. As we were about to leave, raindrops began to fall. Darkness is slowly covering the cemetery with the lights just coming from unnatural sources. Candles, glowing wands, lights from the mausoleums. We walked again towards the gates of the cemetery.

It is still drizzling.

Aboard the tricycle, I glanced once more at cemetery. Even in the darkness and the drizzle, the place still radiates happiness and celebration.

As the tricycle moved forward, the tears fell down from heaven and expressed the sadness that we have failed to show for this Un-sad day.

It was not long ago since I read a post about this program. I think it was BeefJerky or BakaTapa or something who posted it. I made a comment that someday I will be a part of it. And now I am.

I am now a champion.

For children…

——

Imagine…

Some kids play Farmville for fun… Some kids actually do that work for real.

Some kids cut classes… Some kids want to go to school but they can’t.

Some kids don’t eat their vegetables… Some don’t even have vegetables to eat.

Some kids got pimped out rooms… Some kids don’t even have a bed

Some kids got bright future ahead of them… Some kids won’t even make it through to tomorrow.

Every child should be able to enjoy being a child. Every child should be given an opportunity for a brighter future.

Let us help these children get the best possible start in life they can get.

20 pesos per day.

The amount to spend on a half pack of cigarettes.

The amount of the dessert after lunch.

The amount of one-hour worth of surfing/blogging.

The amount of one soda can for refreshments.

The amount that could change a child’s life.

Be a champion. Visit www.unicef.ph and click the Champions for Children button on the home page.

Paalala: Ito ay ang pangatlong parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang mga naunang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad )

Ang mga naunang parte ay andito: Anino.

Anino – 2

Basahin ang karugtong nitong lahok »

Paalala: Ito ay ang pangalawang parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang unang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad :P)

Ang unang parte ay andito: Anino.

  Basahin ang karugtong nitong lahok »

Ang araw ay matagal ng nilamon ng malawak at payapang dagat. Ang mga bituin ay naglitawan na sa langit ngunit ang init ng araw ay unti unti ng napapawi ng malamig na gabi. Me mga pusang kumakaripas sa bubong tila me hinahabol na daga o di kaya naman ay nageensayo lang para sa nalalapit na Olympic Games ng mga hayop.

Lubog na ang liwanag at kahit nagumpisa na ang gabi, maguumpisa pa lamang ng isa sa pinakamadilim na kabanata ng buhay ni Dean.

Alas otso kinse ang oras na pinapakita ng isang digital clock na nasa ibabaw ng mesa. Umiilaw pa ang orasan at nagbabago ng kulay na parang bang isang babae na dinalaw na naman ni tuldok at pabago bago ang isip. At biglang nag-ingay ang orasan na syempre pa ay gaya din ng babaeng tinuldukan.

Nag-unat unat si Dean. Humikab. Kinamot ang mga parteng madalas kinakamot. Tumingin sa orasan, bumangon at pinidot ang buton para patigilin ang pagiingay nito. Kung meron lang din sana buton para pahintuin ang pag-iingay ng mga babae.

Madilim ang kwarto dahil na rin sa natutulog si Dean ng hapon at hindi pa kailangang buksan ang ilaw sa mga oras na iyon. Nababalot sa anino ang bawat sulok ng 7 by 6 metro na inuupahan niyang kwarto. Kinapa kapa niya ang gilid ng mesa at tila me hinahanap. Ballpen. ID. Susi. Celpon. Tasa na meron pang lamang kape. At sa wakas, nakapa din nya ang kanyang kaha ng sigarilyo. Nakasuksok sa loob ng kaha ang kanyang lighter kaya hindi na nya kinailangan pang kapain ulit ang mesa ng kadiliman.

Sinindihan nya isang stick ng Marlboro Lights, humitit at bumuga ng usok.

Dalawang taon pa lang ang lumipas mula ng natuto manigarilyo si Dean. Ito ay noong nagrereview siya para sa Board Exams para sa Accountancy. Dahil na rin sa nais makapasa, sinubukan nya sa payo ng mga ulol na kaibigan na manigarilyo para hindi makatulog kapag nagrereview sa madaling araw. Hindi nga siya nakakatulog, at pumasa nga siya, ngunit ang kapalit naman nito ay bente pesos o mahigit pa sa isang araw upang masunod ang layaw ng katawan sa paghahanap ng nikotina.

Muli siyang humitit, at bumuga ng usok. Humanap ng pagtataktakan ng abo ng kanyang yosi, at matapos ang paghahanap, napagpasyahan nyang itaktak na lang ito sa tasang meron pang lamang kape. Nikotina at Caffeine.

Hinanap nya ang kanyang celpon na madalas ay nasa kama nya dahil nakakatulugan nito ang pagtetext sa kanyang Angela.

Kinapakapa nya ang kanyang kama. Wala doon. Saka lang nya naisip na nasa mesa pala ito at kanina lang ay nakapa nya nang hinahanap nya ang kanyang yosi.

Kinapa at kinuha ang celpon. Pinindot ang Unlock key. Bahagyang nagliwanag, bagamat konti lamang ang kwarto.

4 New Messages, ang naka display sa Celpon. Pinindot nya ang buton para basahin ang mga mensahe. 4 ang galing ke Angela, ang kanyang girlfriend.

Binasa nya ang mga mensahe galing sa kanyang one and only.

“Ok cge, gnun na lng. Kita na lng tyo sa trinoma sa sbado. Bnasa mo ba ung email ko kanina?”

Binasa nya ang pangalawa.

“Hello?”

Ang pangatlo.

“Hay naku, nk2log na naman. O cge txt mo na lng ako mamyang gbi. Mwaah. Love u D.”

Napangiti si Dean. Mahal na mahal siya ng kanyang girlfriend. At hindi din naman nagpapahuli ang kanyang pagmamahal nya ke Angela.

Nagkakilala sila noong nagrereview pa lang si Dean para sa Boards sa CPAR sa Sampaloc. Parehas silang Accountancy ang kinuha at nagreview sa iisang review school. Nagkakilala sila noong isang araw habang pareho silang nagrereview sa library. At bago pa man lumabas ang mga resulta ng Boards, ay tuluyan ng sinagot ni Angela si Dean. Pareho nilang unang magkaroon ng karelasyon at parehas din silang pumasa. Si Angela, pagkatapos ng Boards ay nagtrabaho bilang junior auditor sa isang auditing firm sa Makati, habang si Dean naman ay hindi ginamit ang kanyang lisensya at nagtrabaho bilang isang programmer. Dahil sa pagiging programmer na ang karaniwang mga client ay nasa ibang bansa, minsan ay kailangang sa gabi magtrabaho si Dean. At dalawang buwan na ring sa weekends na lang sila nagkikita.

Ibinaba ni Dean ang Celpon. Hinitit ang yosi, bumuga ng usok at tuluyang nilalag ang upos sa tasang me laman pang kape.

Naghahabulan pa rin ang mga pusa sa bubong. Hindi pa siguro tapos ang practice.

Balot pa rin ng dilim ang buong kwarto ngunit unti unti na nakaka adjust ang paningin ni Dean mula ng magising siya kanina. Tumayo siya mula sa kanyang kamang double deck na ang pang itaas na deck ay nagmistulang aparador na lalagyan ng mga damit at kanyang mga gamit. Pumunta malapit sa pintuan at pinindot ang switch ng ilaw. Nagliwanag ang buong kwarto.

Animoy nanalo sa lotto ang nagging paglundag ng puso ni Dean. Higit pa sa paglundag na ginawa nya noong sagutin siya ni Angela. At lalong mas higit pa kesa sa noong pumasa siya sa Boards.

Ngunit kung ano ang galaw ng kanyang puso na parang isang epileptic na nag aaral magbreakdance, ay siya namang manhid at tigas na kanyang buong katawan. Nakataas pa rin ang kanyang kamay at nakaturo sa switch ng ilaw na tila isang teroristang tinamaan ng kunsyensya sa aktong pipindutin na lang ang bomba na magpapasabog sa isang gusali.

Sa silya sa gawing kanang sulok ng kanyang kwarto, nakaupo ang isang unggoy. Hindi nya alam kung anong klaseng unggoy ito, dahil hindi naman siya si Kuya Kim at lalong hindi naman siya si Ernie Baron. Para kay Dean lahat ng unggoy pareparehas lang. Ang tanging kategorya nya para sa unggoy ay “maliit”, “malaki” at “normal”. At kung pagbabasehan ang hitsura at laki, ito ay mapapabilang sa “normal” na kategorya. Ngunit ang Hindi normal sa unggoy na ito ay ang kanyang pustura ng pagupo. Sa tanang buhay ni Dean, wala pa siyang nakitang unggoy na naka de kwatro kung maupo, mapanormal, maliit o malaking unggoy. Maging ang hitsura ng mga labi ng unggoy ay kakaiba na parang nakangisi habang nakatitig sa kanya. At tuluyan ng nalaglag sa kategoryang normal ang unggoy ng gumalaw ang kanyang mga labi.

“Magandang gabi Dean.”

Ito ang pinakamakangyarihang bagay, salita o ideya na meron saan mang sulok ng ating mundong ginagalawan. Lahat ng bagay na iyong nakikita, naamoy, nahahawakan, naririnig, nalalasahan o naiisip ay bunga ng kapangyarihang ito.

Pag-ibig.

Sakop tayo ng kapangyarihang ito. Sakop lahat ng bagay. Pati na rin ang pagkakaroon natin sariling bahay na. Ayun na rin sa isang taong nagngangalang Juan, Ang Diyos ay sakop nito dahil ibinigay at sinakripisyo ang kaisa isang anak ng Diyos dahil sa Pag-ibig niya sa tao.

Napaikling salita (mas maikli pa kung sa englis) ngunit hindi lubos na maunawaan. Napaganda sa pandinig. Ilang kwento, tula at awit na nga ba ang nagawa dahil sa salitang iyan? Ilang libro na ba ang nagsikap mahimay sa kaliit-liitan aspeto ng ideyang iyan? Napakadami. Ngunit ipunin man ang lahat ng ating nalalaman tungkol sa paksang yan, magmimistula lamang itong butil ng buhangin sa isang kilometrong dalampsigan kumpara sa tunay at purong kahulugan nito.

Nagbibigay ng kasiyahan sa mga puso kahit pa sa mga pusong naghihingalo na sa pagkabalot sa kolesterol dahil sa pagkain ng matataba. Ang pundasyon ng pag-aalaga ng ina sa isang maliit pang sanggol at ang pag-aalaga ng parehong bata sa kanyang ina sa kanyang pagtanda. Ang kapangyarihang nagpapaikot ng mundo ang bawat magkasintahan, ang ilan minsan ay nasa ilalim ng puno ng kaimito at doon nag-iibigan. Ang bagay na nagbibigay lasa sa bawat pagkaing ihain ng mga kusinero. Ang salitang nagbibigay tamis sa bawat nota na ninanamnam ng kaibigan kong bading habang nakikinig sa musika. Ang ideyang nagbibigay kahulugan sa bawat obra maestra ng isang pintor or iskultor.

Pero ngunit subalit datapwat.

Walang salita na isa lang ang kahulugan. Walang bagay ng panay mabuti ang dulot. Walang ideyang perpekto, kahit pa magpraktis ka ng magpraktis gaya ng sabi ng isang kasabihan.

Dahil na rin sa kapangyarihan ng bagay, salita at ideyang ito, hindi sa lahat ng oras ay panay positibo ang epekto. Gaya nga ng sabi ng isang superhero na mahilig lumambitin, “Sa pagkakaroon kapangyarihan, kaakibat nito ang responsibilidad”. Hindi po Pilipino ang superhero na iyon at hindi rin sya marunong magtagalog, sinalin ko lang.

Sa bawat pusong lumigaya ng dahil sa pag-ibig, mas marami ang umiyak at nasaktan.

Lahat ng giyera na nasaksihan na ng ating mundo ay dulot ng pag-ibig. Pag-ibig sa kanilang relihiyon, pag-ibig sa kanilang bansa, pag-ibig sa kanilang lahi, o simpleng pag-ibig sa kapangyarihan.

Naaalala mo pa ba ang kasabihang “Love of money is the root of all evil”? o di kaya naman ang isa pang bersyon nito na  “Love of power is the root of all evil”?

Hindi ka ba nagtataka ng sa parehong bersyon ay nakapaloob ang salitang englis ng Pag-ibig? At kung papaganahin mo ang lohika, hindi ang pera o kapangyarihan ang ugat ng lahat ng kasamaan, kundi ang Pag-ibig.

Tignan natin ang pinaka popular na imahe ng kasamaan. Ang Dyablo. Siya ay isang dating anghel sa langit. Isang napagandang anghel. Ayun sa nasusulat siya ang pinakamagandang anghel sa langit. Ngunit anong nangyari? Dahil sa gusto nyang maging makapangyarihan. Gusto nyang maging Diyos. Umibig sya sa ideya ng pagiging Diyos.

Sasabihin mo naman, eh ang sabi eh Gusto nya ang ideya hindi sinabing Umibig sa ideya. Ang pagkagusto sa isang bagay ay iba sa pag-ibig. Ang pagka gusto, gusto mo lang. Wala kang pakiaalam kung makuha mo un o hindi. Ang pag-ibig, gagawin mo lahat para sa bagay ng iniibig mo.

Ang Dyablo ng dahil sa kanyang pag-ibig sa kanyang sarili at sa ideya ng pagiging Diyos ay itinapon sa lupa.

Pera pa ba ang ugat ng lahat ng kasamaan? Kapangyarihan ba? Oh ang dinadakila nating Pag-ibig?

Pag-ibig.

Sa bawat kasiyahan at pagadadalamhati. Sa bawat ngiti at luha. Sa bawat pagwagi at pagkabigo. Sa bawat magkaibigan at magkaaway. Sa bawat maganda at panget. Sa bawat kabutihan at kasamaan. Sabaw at kanin. Sa bawat isa sa atin.

Pag-ibig.

Me isang lalaki na bata pa lang ay kinakitaan na ng mga senyales ng isang henyo. Ang unang salita nya ay noong 3 buwan pa lang xa, ng sinabi nyang “Maaaa, dede”. Natuto xa maglakad ng sya ay 5 buwang gulang. At nakaka intindi na at sumasagot sa mga simpleng tanong bago sumapit ang kanyang unang kaarawan.

Tuwang tuwa ang kanyang mga magulang sa kanya.

Noong siya ay nasa nursery, nakakapagbasa na siya ng maayos ang nangunguna sa klase. 4 na taon xa noong naggrade 1. Nanguna pa rin sya sa klase. Dahil sa tuwa ng kanyang ama, tinanong nya ang batang lalaki kung ano ang gusto nyang regalo dahil nanguna sya sa klase.

“Anak dahil nanguna ka sa klase, bibigyan kita ng regalo.”

“Talaga itay?”

“Oo anak. Ano ang gusto mong regalo.”

“Uhmmm…” nag isip ang bata.

“Gusto ko po ng Pink na Table.”

Napaisip ang kanyang ama at tinanong ulit ang anak

“Yun ba talaga ang gusto mo anak?”

“Opo Itay. Gusto ko po ng Pink na Table.”

Dahil na rin sa pagkalito at hindi naintindihan ng kanyang ama ang kahilingan ng iyon. Ang binili na regalo sa bata ay isang Bola. Lumipas ang mga taon at napabilis ang pag angat ng bata sa elementarya. Dumating ang araw na siya sa gagraduate na sa elementarya bilang Valedictorian. Muli, dahil sa tuwa ng kanyang ama sa bata, tinanong ulit sya ng kanyang ama kung ano ang gusto nitong maging regalo sa kanya.

“Dahil nag graduate ka bilang Valedictorian anak, bibigyan kita ulit ng regalo. Kahit anong gusto mo, sabihin mo lang.” ang sabi ng ama.

“Gusto ko po ng Pink na Table itay.”

“Talaga bang iyun ang gusto mo anak? Wala ka na bang ibang gusto?”

“Yun lang ang gusto ko Itay. Pink na Table.”

“Ok.” sabi ng ama.

Ngunit gaya ng dati, nakalimutan ulit ng kanyang ama na ibilhan ang kanyang anak ng Pink na Table. Ang kanyang nagging regalo sa anak sa kanyang pag graduate sa Elementarya ay isang bago at mamahaling bisekleta. Pumasok sa isang ekslusibong Hayskul ang bata at muli ay nangibabaw ulit sa kanyang mga kaklase na mas matanda sa kanya. Nag graduate ang bata sa Hayskul sa edad na 12. At muli ay siya ang Valedictorian. Tuwang tuwa ulit ang kanyang mga magulang lalo na ang kanyang ama dahil nakakatipid sila sa gastusin sa bilis ng pag angat ng anak. Gusto ulit ibilhan ng ama ang kanyang anak ng anumang bagay na gustuhin nito.

“Ang talino mo talaga anak. Valedictorian ka na naman.”

“Syempre naman itay. Masipag kasi ako mag aral.”

“Nga pala anak, dahil sa ikaw na naman nanguna sa klase kahit mas bata ka sa mga kasama mo, sabihin mo kung ano gusto mo ipabili sa akin at bibilhin ko.” Ang sabi ng ama

“Itay, gusto ko ito mula pagkabata, gusto ko po ng Pink na Table.”

“Ay oo nga pala, matagal mo nap ala pinapabili yan. O sige hayaan mo at iyan ang magiging regalo mo pagkatapos ng graduation.”

Napadaan sa department store ang pamilya pagkatapos ng graduation. Me sale ng mga hi-tech na gadget at napabilib ang ama sa mga ito. Binilhan nya ang anak ng PS3 at isang mamahaling cellphone na touch screen. At nakalimutan ulit ng ama ang kanyang pangako na Pink Table.

Pumasok na sa Kolehiyo ang Henyong bata ang kumuha ito ng kursong Chemical Engineering, BS Math at Medicine. Pinagsabay sabay nya kunin ang mga iyon. Dahil na rin sa henyo ang bata ay pinayagan ito ng Admin ng Unibersidad. At muli matapos ang ilang taon, ay grumaduate ang lalaki sat along kurso. Lahat ay Suma Cum Laude sya. Siya ulit ang nanguna sa lahat. Napabilib ang lahat sa kanya. Muli ay nangako ang kanayang ama na bibilhin kahit ano man ang ipabili sa kanya upang mag silibing regalo sa pag graduate sa kolehiyo.

“Anak, ikaw na ata ang pinaka matalinong tao nakilala ko.”

“Talaga po?”

“Oo naman. Kaya ngayon, magsabi ka lang ng kahit anong bagay na gusto mo at bibilhin ko para sayo. Kahit gaano kamahal.”

“Talaga itay?” tuwang tuwa ang lalaki.

“Itay, isa lang po ang mahihiling ko. Gusto ko po ibilhan nyo ako ng Pink Table.”

“Ok. Para sa matalino kung anak, bibili ako ng Pink na Table.”

Ngunit lumipas ang mga araw at walang Pink na Table na dumating. Sa halip ang binili ng ama para sa anak ay isang sports car. Hindi red.

Pagkatapos ng kolehiyo ay nagtrabaho na ang lalaki. Gamit nito ang sports car na hindi red na regalo sa kanya ng kanayang ama. Minsan isang araw ay me naganap na isang aksidente. Bumangga ang sports car ng lalaki sa isang truck. Ung red. Tinakbo ng mga saksi ang lalaki sa hospital at doon ay nag aagaw buhay na siya. Dumating ang kanyang ama ang umiiyak.

“I….tay, mam….mmatay na …….ata…. ako.” habang hawak hawak ang kamay ng kanyang ama.

“Hindi anak, hindi ka pa mamatay.” paninuguro ng ama sa anak.

“It….ay, pp…pwede ba…. ko hum…ling sa in….yo ng isang …..bbb…bagay ba…go ako mmmm….mama….tay?”

“Hindi ka pa mamatay anak…. Pero sige ano ung hiling mo? Baka sakaling bumuti ang lagay mo pag naibigay sayo iyon.”

“Itay, gusto ko po…. Magkaroon.. ng ….. P….pink na….T…tt…table.”

Dito na nagalit ang kanyang ama. At hindi na nito mapigilan ang sarili. Mamatay na nga lang ang bata ay iyon pa rin ang gusto nito. Tinanong ng ama ang anak kung bakit Pink Table ang gusto ng lalaki.

“Anak, Bakit ba mula na lang Pagkabata mo ay wala na akong narinig na hiniling mo kundi iyang Pink Table na yan?!!!!!!! Bakit ba gusto mo ng Pink Table?!!! Bakit?!!!!” sabi ng ama habang umiiyak.

Umiiyak na ngaun ang lalaki at pagkatapos ay nagsalita.

“I…tay… gussss…to ko nnnng… Piii…nkk… nna… Tttt…able…..kkkkk….aa…sssi…….”

At bigla na lang binawian ng buhay ang lalaki.

“Nainsulto ako minsan sa isang gelpren ko. Gusto ako pagsuotin ng condom…. ung Extra Thick daw.”

“Ito marahil ang hindi naiisip ng karamihan pero ang tatay natin ang unang nagluwal sa atin.”

“Ang buhay ay parang utot. Ewan ko kung paano. basta ganun un.”

“Bkit kailangan takpan ng mga babae ang kanilang dibdib samantalang sa mga lalaki hindi?”

“Naisip mo na ba na lahat ng pwedeng pasukin ng lalaki sa isang babae ay nasa pagitan ng 2 pisngi?”

“It will take you forever to really know what forever means.”

“Bakit ka pa “mangungupahan” pa, kung ikaw naman ay may maybahay na.” – Ka Noli “Bugin” De Castro

“Sabi ni Shalani, Sweet daw si Nonoy sa kanya. Kaya ang pet name nya sa kanya ay Panotsa.” (peace mr pres… wig…errr… wag ka magagalit ha?) 😛

“Maganda siguro kung pangalanan natin ang mga anak natin ng me mga numero din, parang CX132. asteeeg kung yan pangalan mo sa elementary. Parang robot.”

“Maganda din malamang kung ang ipangalan sa anak ay Doctor, Attorney or Engineer. Pag tinatawag ka sa class, “Doctor <Apelyido>?”… “Present!”… asteeeeg”

“Lahat ba ng buhok sa katawan pumuputi pag tanda? As in lahat ba? hindi ko sure eh. ayaw ko imaginin… shet naiisip ko! aaaarrrgggghhh”

“Kapag ako nagka kotse, pipinturahan ko ng puti. Lalagyan ko ng Lettering sa sides, something like “Timangkey” lagyan kung ano2 lettering pa. tapos magda drive paikot sa Manila magbibilang kung ilan ang magkakamaling pumara sa akin.”

Timangkeylendaryo

Hulyo 2017
L T M H B S L
« Oct    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31