Thoughts of a demented monkey
From the first and last of air you gasp
From the first beat of the heart until the last
It doesnt matter where you begin or end up
Sunset comes whether you like it or not
Take the scenic route unto you destination
Count the joys, happiness, elations
Woes and miseries makes the travel faster
And scenes are a blur and none the clearer.
– Book of Counted Bliss and Misery
Paalala: Ito ay ang pang apat na parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang mga naunang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad )
Ang mga naunang parte ay andito: Anino.
Someof my stats in FB when i took a time of from blogging … Wellcome back. lol
(it was not a typo) 
Sana maka develop ako ng game sa FB na papangalanan kong “With MySelf”… tapos makakakita ako ng mga Status na “is playing With Myself”.
Contrary to popular belief, ang mga talangka ang utak tao kaya sila naghihilahan pababa…
Gumagamit siguro si Harold Camping ng On This Day God Wants You To Know Application sa FB.
Kapag ang elevator ay going down, elevator pa rin ba dpat ang tawag? I think i saw a dragonfly but i am not sure….!! Tutubi or not tutubi?
Government Warning: Church is dangerous to your Reproductive Health.
Sadyang mahirap ang magpatawad!…. lalo na kapag tindera ka .
Tuwing maggo-grocery kami sa SM, lagi ako nakakakita ng mga bata ng nakasakay sa mga pushcarts. Gusto ko pagtripan at tanungin sa cashier “Miss, saang aisle po makikita yung mga binebentang bata?”
Reindeer are horny.
I finally got it… why it is so successful… ChickenJoy… ChickEnjoy… Chick Enjoy. “Hi sir, here is your Chick, enjoy!”
Me ubo ako pero gusto ko mag yosi…. sana makaimbento sila ng gamot sa ubo na sinisindihan at niyoyosi.
Ako ay nagbabalik at ang isa kong kuko ay patay. Thank you. yun lang.
Well, hello there? Musta na? Tagal din natin hindi nakakapagusap ah. Miss ba ako ng tatlong readers ko?
I’ve been very busy (kunwari) for the past months. I only managed to write 1 post in a span of almost 5 months. Eh dati naman 2 posts kada lingo. Sana makahiligan ko ulit ang magsulat.
Nga pala, Happy New Year!!! Pasensya na kung medyo late. Ganun talaga eh, huli man daw ang timangkey, matalino pa rin. Bawi na lang ako sa pagbati next na holiday.
Happy Valentines!!!
Ayan, nakabawi na ako.
Nakakabagot din pala kapag naubusan ka ng basura na itatapon sa cyberespasyo. Nag general cleaning kasi sa utak ko last year kaya wala akong maikalat dito sa blog ko. Mararamirami na rin ako naikalat na kalokohan, kabulastugan, kabastusan dito. Nagtayo ng kulto na na me isang taon na mahigit ngunit wala pa sumasali. Mura lang naman ang registration fee. Pero for the last 5 months talagang wala ako oras para magsulat kahit magbasa sa ibang bahay. Napagtripan ko pa sumulat ng kwento. Naaalala mo si Dean? Ako hindi na. Gusto ko matuloy ang kwento nun kasi gusto ko malaman kung ano mangyayari. Sana this year. Sana. Lumipas din anibersaryo ng bahay ko na hindi ko man lang nacelebrate. Kung me bumati pa sana ay kung nagkataon nilibre ko at pinainom ko, sky is the langit.
Wala na rin ako balita sa mga kaibigan dito. Sino sino pa ba mga active dyan? Paramdam naman kayo. Sino sino mga naputulan ng kamay noong Bagong Taon? Magcomment naman kayo.
Dahil bagong taon, sana bumalik ulit ang dating gana sa pagsusulat. At dahil bagong taon, ililista ko na lang mga bagay at kurokuro na aking natutunan at napag isipisip nitong nakaraang taon:
- Ang shelf life ng New Year’s Resolution ay 2 weeks to 2 months lang.
- Mas bagay tawagin itong New Months Resolution.
- Nakakainis na kung kelan Bagong taon pinaiiral ng militar at ng mga rebelde ang kanilang “Tigil Putukan”. Mga lintik kayo, eh kung tigil putukan kayo buong taon tapos sa New Year ninyo ibuhos para mas maingay! Para kahit hindi na magpaputok mga bata!
- Ang paputok ay hindi lang pantanggal ng malas, pantanggal din ito ng mga daliri.
- Ang mga bata karaniwang napuputukan sa kamay, ang mga bading sa pwet.
- Mas makakatipid ka kapag magdala ka ng recorder at irecord mo lahat ng putukan na maririnig tuwing bagong taon. Ipatugtog mo na lang ito ng pagkalakas lakas kapag alas dose na. Pwede ulit ulitin. At pwede pa gamitin next year.
—————-
- Maglock ng pinto kapag gagamit ng cr…. Lalo ng kapag hindi mo bahay.
- Kung kelan ka walang pera saka ka madaling magutom.
- Ang tagalog pala ng Gray ay Putim.
- Hindi nasusukat ang kagandahan sa panlabas na anyo, kundi sa panloob… na suot.
- Wag papasok sa office ng bukas ang zipper… lalo na kapag wala kang panloob.
- Ang pantalon ay pwede ding panlakad, pantakbo, pantulog, etc.
- And Ibong Adarna kapag naiputan ka, titigas ka. Si Ellen Adarna, makita mo pa lang…
- Wala akong kwentang kausap.
Oh siya! Balitaan nyo ako. Sana tuloy tuloy na ulit ito.
Un-sad. Un-A.S.D. Undas.
As I got out of the tricycle and saw the cemetery, I half expected a band to play and march on the the streets, with floats following and with confettis flying through the air.
There were food stalls everywhere. Teens were wearing their “gimik” get up. Toy vendors peddling wands with flashing lights, headbands with glowing red devil horns and other toys. People enjoying the assorted food they spent all evening preparing. Children playing and running around.
It was a relatively happy atmosphere. Feastive actually. Maybe that’s why they call it “‘Pista’ ng Patay” (more like Pista ng Buhay).
Maybe they should have a “Pa-liga”. or Barangay Officials night. or have a big Cook-Off that is almost a common activity nowadays for fiestas in a bid to get the World Record. Longest this. Biggest that. And to complete the recipe, a talent search and a Beauty Contest, MISS UNDAS 2010.
Whoever named this Holiday got only half of it right. I did not see a single corpse enjoying the good food. I did not see any corpse enjoying the latest “chika” from someone who he havent heard from for quite some time. I didnt even see any corpse dancing to the latest “K-pop” songs blaring from the sound system (and those songs really make “everyone” wanna sway their hips, fling their hands, bob their heads or at the their least tap your feet). I did not see some little corpses playing with their glow in the dark yoyos or devil horns. Nevertheless, even with the absence of gluttonous, gossiping, dancing and playing corpses, the overall feeling of the day was still joyoush. happy. homo.. err.. gay. merry. Un-sad.
I was carrying 2 flower arrangements that made me look like I am courting someone from the grave. Good thing I left the chocolates at home. I was wearing my “World’s 2nd Greatest Dad” shirt, shorts and slippers. Those are not things to wear if you were to go courting especially the shirt so I was confident no one thought i am wooing a dead lady. Plus, its All Saints Day and I am the only one stupid enough to think about such things upon seeing a guy with flowers on this day.
One side of the gravel road lay the graves and on the other side were the mausoleums. These are those structures that look like houses for the graves. The rich are protected from the elements even after death, while some living people brave those same elements day-in and day-out. I suddenly remembered a saying “Aanhin mo ang Bahay na Bato kung ang nakatira ay Kwago….”. I thought, at least the Owl is still living, and really needs the shelter.
“Aanhin mo ang Bahay na Bato kung ang nakatira ay Bangkay…”
Arriving at the site where my wife’s grandparents were laid (no double meaning here), I laid the flowers on the graves. There were food and drinks. Somebody offered but I politely declined. I ate before we went there. There were those who were playing the Filipino favorite, “Tong-its”. I was tempted to join but I know I am not that good yet to play with the “pros”.
So I just stood there, People-watching.
Young women wearing short shorts were everywhere. With those shorts, they should just have written “Dito ka magtirik ng kandila” in front. Young men looking at those women. There were those who looked like they are about to go to the bar with all the make up and accessories. There were the Emo type, with there black shirt, black fitted pants, black eyeliners and (maybe) black underwears. I would have given them scythes if I had brought some. That would have completed their get up.
There were those who have been eating since we arrived. They were still eating.
There are kids playing and running around playing with melted candle wax. Some are buying popsicles from the Icecream vendor with one of those annoying bakground music that plays over and over and over again.
I went into a corner and lighted a cigarette. Good thing they did not ban cigarettes.
I looked at the scene again. If you happen to see the cemetry at a quick glance, you’d think you were in a park (not memorial). There were no above ground gaves and only epitaphs are signs that there were once living people lying below the ground. Its like a Family day weekend or a really really big birthday party was being celebrated.
After some more puffs (and huffs with no pigs in sight), I went to my wife and sat down. Had a little bit of chit-chat. Play with Melissa. And we were off, to another site. This one’s for the other side of my wife family.
Same thing. I just stood in the corner and watch while eating ‘butong pakwan”. Different site, same activities.
I wonder, are we Filipinos really this happy and addicted to the “fiesta” spirit? Every week there must be a fiesta being held somewhere in the Philippines. We are a nation of “fiestas”. We can make a fiesta out of anything. Bangus, Basi, Kulambo, Maskara, etc. Maybe one day, we will have a fiesta for every item found in the local market.
As the afternoon got later and the earth is beginning to be swallowed by its own shadow, we got ready to leave. As we were about to leave, raindrops began to fall. Darkness is slowly covering the cemetery with the lights just coming from unnatural sources. Candles, glowing wands, lights from the mausoleums. We walked again towards the gates of the cemetery.
It is still drizzling.
Aboard the tricycle, I glanced once more at cemetery. Even in the darkness and the drizzle, the place still radiates happiness and celebration.
As the tricycle moved forward, the tears fell down from heaven and expressed the sadness that we have failed to show for this Un-sad day.
It was not long ago since I read a post about this program. I think it was BeefJerky or BakaTapa or something who posted it. I made a comment that someday I will be a part of it. And now I am.
I am now a champion.
For children…
——
Imagine…
Some kids play Farmville for fun… Some kids actually do that work for real.
Some kids cut classes… Some kids want to go to school but they can’t.
Some kids don’t eat their vegetables… Some don’t even have vegetables to eat.
Some kids got pimped out rooms… Some kids don’t even have a bed
Some kids got bright future ahead of them… Some kids won’t even make it through to tomorrow.
Every child should be able to enjoy being a child. Every child should be given an opportunity for a brighter future.
Let us help these children get the best possible start in life they can get.
20 pesos per day.
The amount to spend on a half pack of cigarettes.
The amount of the dessert after lunch.
The amount of one-hour worth of surfing/blogging.
The amount of one soda can for refreshments.
The amount that could change a child’s life.
Be a champion. Visit www.unicef.ph and click the Champions for Children button on the home page.
Paalala: Ito ay ang pangatlong parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang mga naunang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad )
Ang mga naunang parte ay andito: Anino.
Paalala: Ito ay ang pangalawang parte ng kwento. Kung hindi mo pa nababasa ang unang parte ng kwento, hindi mo ito maapreciate (kahit nabasa mo na me posibility pa rin hindi mo maapreciate, although liliit ang posibilidad )
Ang unang parte ay andito: Anino.
Ang araw ay matagal ng nilamon ng malawak at payapang dagat. Ang mga bituin ay naglitawan na sa langit ngunit ang init ng araw ay unti unti ng napapawi ng malamig na gabi. Me mga pusang kumakaripas sa bubong tila me hinahabol na daga o di kaya naman ay nageensayo lang para sa nalalapit na Olympic Games ng mga hayop.
Lubog na ang liwanag at kahit nagumpisa na ang gabi, maguumpisa pa lamang ng isa sa pinakamadilim na kabanata ng buhay ni Dean.
Alas otso kinse ang oras na pinapakita ng isang digital clock na nasa ibabaw ng mesa. Umiilaw pa ang orasan at nagbabago ng kulay na parang bang isang babae na dinalaw na naman ni tuldok at pabago bago ang isip. At biglang nag-ingay ang orasan na syempre pa ay gaya din ng babaeng tinuldukan.
Nag-unat unat si Dean. Humikab. Kinamot ang mga parteng madalas kinakamot. Tumingin sa orasan, bumangon at pinidot ang buton para patigilin ang pagiingay nito. Kung meron lang din sana buton para pahintuin ang pag-iingay ng mga babae.
Madilim ang kwarto dahil na rin sa natutulog si Dean ng hapon at hindi pa kailangang buksan ang ilaw sa mga oras na iyon. Nababalot sa anino ang bawat sulok ng 7 by 6 metro na inuupahan niyang kwarto. Kinapa kapa niya ang gilid ng mesa at tila me hinahanap. Ballpen. ID. Susi. Celpon. Tasa na meron pang lamang kape. At sa wakas, nakapa din nya ang kanyang kaha ng sigarilyo. Nakasuksok sa loob ng kaha ang kanyang lighter kaya hindi na nya kinailangan pang kapain ulit ang mesa ng kadiliman.
Sinindihan nya isang stick ng Marlboro Lights, humitit at bumuga ng usok.
Dalawang taon pa lang ang lumipas mula ng natuto manigarilyo si Dean. Ito ay noong nagrereview siya para sa Board Exams para sa Accountancy. Dahil na rin sa nais makapasa, sinubukan nya sa payo ng mga ulol na kaibigan na manigarilyo para hindi makatulog kapag nagrereview sa madaling araw. Hindi nga siya nakakatulog, at pumasa nga siya, ngunit ang kapalit naman nito ay bente pesos o mahigit pa sa isang araw upang masunod ang layaw ng katawan sa paghahanap ng nikotina.
Muli siyang humitit, at bumuga ng usok. Humanap ng pagtataktakan ng abo ng kanyang yosi, at matapos ang paghahanap, napagpasyahan nyang itaktak na lang ito sa tasang meron pang lamang kape. Nikotina at Caffeine.
Hinanap nya ang kanyang celpon na madalas ay nasa kama nya dahil nakakatulugan nito ang pagtetext sa kanyang Angela.
Kinapakapa nya ang kanyang kama. Wala doon. Saka lang nya naisip na nasa mesa pala ito at kanina lang ay nakapa nya nang hinahanap nya ang kanyang yosi.
Kinapa at kinuha ang celpon. Pinindot ang Unlock key. Bahagyang nagliwanag, bagamat konti lamang ang kwarto.
4 New Messages, ang naka display sa Celpon. Pinindot nya ang buton para basahin ang mga mensahe. 4 ang galing ke Angela, ang kanyang girlfriend.
Binasa nya ang mga mensahe galing sa kanyang one and only.
“Ok cge, gnun na lng. Kita na lng tyo sa trinoma sa sbado. Bnasa mo ba ung email ko kanina?”
Binasa nya ang pangalawa.
“Hello?”
Ang pangatlo.
“Hay naku, nk2log na naman. O cge txt mo na lng ako mamyang gbi. Mwaah. Love u D.”
Napangiti si Dean. Mahal na mahal siya ng kanyang girlfriend. At hindi din naman nagpapahuli ang kanyang pagmamahal nya ke Angela.
Nagkakilala sila noong nagrereview pa lang si Dean para sa Boards sa CPAR sa Sampaloc. Parehas silang Accountancy ang kinuha at nagreview sa iisang review school. Nagkakilala sila noong isang araw habang pareho silang nagrereview sa library. At bago pa man lumabas ang mga resulta ng Boards, ay tuluyan ng sinagot ni Angela si Dean. Pareho nilang unang magkaroon ng karelasyon at parehas din silang pumasa. Si Angela, pagkatapos ng Boards ay nagtrabaho bilang junior auditor sa isang auditing firm sa Makati, habang si Dean naman ay hindi ginamit ang kanyang lisensya at nagtrabaho bilang isang programmer. Dahil sa pagiging programmer na ang karaniwang mga client ay nasa ibang bansa, minsan ay kailangang sa gabi magtrabaho si Dean. At dalawang buwan na ring sa weekends na lang sila nagkikita.
Ibinaba ni Dean ang Celpon. Hinitit ang yosi, bumuga ng usok at tuluyang nilalag ang upos sa tasang me laman pang kape.
Naghahabulan pa rin ang mga pusa sa bubong. Hindi pa siguro tapos ang practice.
Balot pa rin ng dilim ang buong kwarto ngunit unti unti na nakaka adjust ang paningin ni Dean mula ng magising siya kanina. Tumayo siya mula sa kanyang kamang double deck na ang pang itaas na deck ay nagmistulang aparador na lalagyan ng mga damit at kanyang mga gamit. Pumunta malapit sa pintuan at pinindot ang switch ng ilaw. Nagliwanag ang buong kwarto.
Animoy nanalo sa lotto ang nagging paglundag ng puso ni Dean. Higit pa sa paglundag na ginawa nya noong sagutin siya ni Angela. At lalong mas higit pa kesa sa noong pumasa siya sa Boards.
Ngunit kung ano ang galaw ng kanyang puso na parang isang epileptic na nag aaral magbreakdance, ay siya namang manhid at tigas na kanyang buong katawan. Nakataas pa rin ang kanyang kamay at nakaturo sa switch ng ilaw na tila isang teroristang tinamaan ng kunsyensya sa aktong pipindutin na lang ang bomba na magpapasabog sa isang gusali.
Sa silya sa gawing kanang sulok ng kanyang kwarto, nakaupo ang isang unggoy. Hindi nya alam kung anong klaseng unggoy ito, dahil hindi naman siya si Kuya Kim at lalong hindi naman siya si Ernie Baron. Para kay Dean lahat ng unggoy pareparehas lang. Ang tanging kategorya nya para sa unggoy ay “maliit”, “malaki” at “normal”. At kung pagbabasehan ang hitsura at laki, ito ay mapapabilang sa “normal” na kategorya. Ngunit ang Hindi normal sa unggoy na ito ay ang kanyang pustura ng pagupo. Sa tanang buhay ni Dean, wala pa siyang nakitang unggoy na naka de kwatro kung maupo, mapanormal, maliit o malaking unggoy. Maging ang hitsura ng mga labi ng unggoy ay kakaiba na parang nakangisi habang nakatitig sa kanya. At tuluyan ng nalaglag sa kategoryang normal ang unggoy ng gumalaw ang kanyang mga labi.
“Magandang gabi Dean.”
